Hoe belangrijk is de basis?

Hoe belangrijk is de basis?

Ja, hoe belangrijk is de basis nou eigenlijk? Je bent de B uit en gaat 'kunstjes' vertonen zou je misschien zeggen, maar dat is niet het geval. 
Ik heb gemerkt dat veel ruiters niet (meer) werken aan hun basis. Vaak zijn ze de ene oefening na het andere figuur aan het oefenen. Rechte lijnen? Die rijden ze bijna niet. Het paard gehoorzaam aan het been? Nope.. een ontspannen bovenlijn of een rechtgericht paard? Ook niet aan de orde. 'Zolang ik die kunstjes er maar uit kan rijden!' lijkt het motto van velen tegenwoordig te zijn. 

Naar mijn mening heb je dan niet begrepen waar 'die kunstjes' voor zijn. Die oefeningen zijn er om steeds meer balans, souplesse, gehoorzaamheid en verzameling te verkrijgen. 

Ik heb een instructie wel eens horen zeggen dat het wijken na de L2 toch niet meer in de proeven zit en dat de ruiter er na de L2 vanaf is. Ik denk dat je de plank dan aardig mis slaat.
Wijken moet geen kunstje zijn. Wijken moet als oefening dienen, om je paard gehoorzamer aan het been te maken, om meer balans te krijgen en om je paard soepeler te maken. Wanneer je het wijken op deze manier inzet, is het geen kunstje dat je eruit moet persen tijdens je proef, maar een logisch gevolg van een correcte training.

Vanuit een goede basis kun je verder trainen. Wanneer jouw paard nèt niet nageeft, maar eigenlijk alleen afbuigt, zul je nog even verder moeten 'puzzelen'. En loopt je paard maar in één hoofd/halshouding? Dan is er nog genoeg winst te behalen. 

Blijf vooral kritisch kijken. Kijken naar je eigen rijden. Heb je wel eens een filmpje van je eigen rijden terug gezien? Kan heel confronterend, maar vooral ook heel leerzaam zijn! Het geeft je meer inzicht in wat je doet en maakt je zoveel bewuster van die ene hand die plat ligt, of je benen die je optrekt. Echt waar, het is de moeite waard.

Zo keek ik laatst een filmpje terug van het eerste rondje draf op Enjoy (sinds een jaar, zo blij!!). Toen ik erop zat, werd ik opnieuw verliefd, heerlijk dier.  Maar toen ik het terug keek, schrok ik me rot. Ik reed zo hard, alsof ik binnen 3 minuten van hier naar Parijs moest, ik knikte in in m'n heup én als kers op de taart, had ik ook nog eens modieus lange teugels. Enig... 
Ik kwam van de roze wolk af en realiseerde mij dat ik weer veel meer moest gaan voelen, in plaats van 'even doen'. Ik controleer mezelf nu weer meer en hebben mijn doelen (ja, ook tijdens het opbouwen) weer helder voor ogen.

Heb jij jezelf ook wel eens terug gezien op een filmpje? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring! 

Vond je het leuk of nuttig om deze blog te lezen? Laat het mij weten!
Delen wordt gewaardeerd, maar feedback en eigen ervaringen nog veel meer!