Het Glock team - trainingsseminar

Het glock team - trainingsseminar

Afgelopen zaterdag heb ik een dagje mogen genieten tijdens het trainingsseminar in Ermelo.

Nicole Werner, Edward Gal en Hans-Peter Minderhoud hebben haarfijn gedemonstreerd waarom de basis zo belangrijk is. 



Tijdens het seminar werden er verschillende vragen gesteld. Er zaten vragen bij waar ik mijn vraagtekens bij had, maar er zaten ook waardevolle vragen bij.

Nicole, Edward of Hans-Peter beantwoordden de vragen met al het geduld van de wereld.


Ik zie het seminar altijd als iets waar ik met nieuwe inzichten en bevestiging weg ga.

 

 

 

 

 "De basis is een doorgaande lijn"

 

 

 

 

 

Twee oudere dames zaten achter mij op de tribune. Ze zaten te sippen over het gemis van Deurne en hoe alles beter kon en moest. Op sommige punten wilde ik ze graag gelijk geven op andere punten had ik graag met ze in discussie gegaan.


Foto © Arnd Bronkhorst Photography

 

Waar ik soms de vraag krijg: "Moet ik niet meer proeven gaan oefenen?" Geef ik altijd aan dat de basis eerst goed moet zijn. Natuurlijk kun je losse onderdelen oefenen, de proef voor jezelf doornemen of een keer een proef oefenen. Maar de proef valt of staat bij een goede basis.

Nicole benoemde exact hetzelfde en dat was voor mij een fijne bevestiging.

 

Ze benoemde dat de basis een doorgaande lijn is. De basis komt terug op het allerhoogste niveau en vaak zijn dingen die niet goed gaan terug te herleiden naar de basis. 

 

 

Foto © Arnd Bronkhorst Photography

De ruiters die bij mij lessen, weten dat ik graag begin met lager en soms wat ronder losrijden. Dit is natuurlijk per combinatie verschillend.

Het kan daarbij voorkomen dat je handen lager zijn en wat breder uit elkaar. Waarom? Je handen geven de richting aan en begeleiden het paard naar beneden. Druk je erop? Nee. Duw je erop? Nee. Het is puur richting aangevend; Nicole noemde ze ook wel 'richtingaanwijzers'. 

 

 

Toen Ricardo op GLOCK's Taminiau de baan betrad, was er een hoop spanning te zien bij het paard. De dames achter mij namen gelijk hun startplek weer in: "Hij loopt veel te diep en met zijn neus achter de loodlijn!"

Nog voordat hun mond uit was, maaide Nicole hen het gras voor de voeten weg: "Ja dit paard loopt achter de loodlijn en ja hij loopt wat te diep."

Ze legde uit dat het paard in zijn comfortzone liep, om de spanning af te doen vloeien en toch tot ontspanning te komen. 

 

 

Het meest toffe vond ik dat ze benoemde dat 'erop gaan zitten en niets hoeven doen' een sprookje is.

 

Vaak wordt dat in de theorie wel zo geleerd. Maar je zal je paard moeten begeleiden om tot een 'happy athlete' te volgroeien.

 

Hoe ga jij om met spanning van je paard?

 

Ze haalde ook aan dat ze onderscheid maakt tussen positieve en negatieve spanning. Negatieve spanning wordt veroorzaakt door de ruiter (trekken, ongeduld etc.) en positieve spanning ontstaat doordat het paard het spannend vindt. Met positieve spanning valt te werken, met negatieve spanning niet. Onthoud dat voor jezelf ook goed: wanneer jij je dag niet hebt, is er een grote kans dat er met jou niet te werken valt en dat dat niet aan je paard ligt.

Wanneer jouw paard spanning ervaart, bijvoorbeeld bij het aanleren van een nieuwe oefening, grijp je dan terug naar een comfortabele houding of eis je alles in één keer?
Wees niet bang om van super netjes bergopwaarts terug te gaan naar wat lager en ronder. Als je paard het in zijn comfortzone aanleert, is de bedoeling in ieder geval duidelijk. Wanneer de oefening bevestigd is, kun je het gaan bijschaven.

 Nog een waardevolle tip van Edward: 

"Soms zijn dingen rijtechnisch niet op te lossen en moet je er een dierenarts naar laten kijken."

 

 

Dus wanneer jij er van overtuigd bent dat jouw basis goed is en je paard nog niet doet wat je van hem verlangt, stel jezelf dan kritische vragen. Wat is er mis? Moet ik er een dierenarts, zadelmaker, osteopaat, of tandarts bijhalen? Blijf vooral eerlijk tegenover je paard en zoek het tot op de bodem uit.