Tjesco (Ielke van de Twingêl)

 

Op de verjaardag van de koning, hebben wij een nieuwe koning in huis gehaald! Ielke van de Twingêl, roepnaam Tjesco.

Tjesco is een barock pinto van 2 jaar oud. Hij is 50% KWPN en 50% Fries.

Het is een schat van een dier, maar echt nog zo groen als gras. Voorlopig zal Tjes lekker paard zijn, kennismaken met wat borstels en verdere opvoeding genieten. Over ruim een jaar zullen we bekijken of hij er aan toe is om beleerd te worden.

Tot die tijd eet hij gras, speelt hij met andere paarden en kunnen we aan elkaar wennen. En wij zullen zwijmelend naar de knapperd kijken!

Caresse

 

In 2001 kochten mijn ouders Caresse voor mijn zusje en mij. Caresse was toen een nukkige merrie die niet al te geschikt was voor een 10-jarige. Tegen het advies van velen in, hebben we doorgezet en Caresse werd rustiger.

Ik heb met Caresse intensief gelest, een aantal instructieweken in Ermelo bezocht en het Nederlands kampioenschap mogen behalen. In 2006 kreeg zij een ernstige blessure, waardoor zij 2 jaar lang nodig heeft gehad om te revalideren. Na deze lange weg hebben we het dressuren weer opgepakt. Uiteindelijk zijn we Z geworden tussen de paarden. Op 23 september 2019 hebben we afscheid moeten nemen van onze grote vriendin.

Wat een gat laat ze achter.. Gelukkig zijn de herinneringen blijvend.

 

 

 

Enjoy Zelma

 

In april 2013 heb ik besloten om een nieuwe uitdaging te zoeken op het gebied van de paardensport. Ik zocht een paard dat eigenlijk een grotere versie zou zijn van Caresse: werkwillig, meedenkend, doorzettend en door het vuur willen gaan. Waren dit niet te veel eisen? Na een aantal paarden bekeken te hebben, kwam Enjoy als 3-jarige, bijna 4-jarige op mijn pad. Ze was alles dat ik zocht! Ik, maar ook mijn zusje Marcella, waren er beiden van overtuigd dat zij de grote versie van Mo is. Het enige verschil is dat Joy wel vriendelijk is naar mensen en Mo dat alleen is, wanneer er eten in het spel is.

 

Rustig aan ben ik aan de slag gegaan met Enjoy en zijn we wedstrijden gaan starten. Toen we LII gingen starten merkte ik dat het moeizamer ging. Joy leek minder plezier te hebben tijdens het trainen en ik merkte dat ze nukkiger werd. Tijd voor onderzoek. Daar kwam uit dat ze een fikse blessure had.

In 2016 begon de behandeling en vandaag de dag is ze met vervroegd pensioen. Ze kan wel pijnvrij rond scharrelen, dressuren niet meer.