Doe ik dat echt!?

Doe ik dat echt!?


Tijdens jouw les doet je instructie voor hoe je jouw rechtervoet houdt.
  
Doe ik dat echt!? schoot er de eerste keer door jouw hoofd.
 Nu denk je alleen nog maar  '
Oh nee, doe ik dat weer?'  Mooi, houd die gedachte vast, ik leg je zo uit waarom!

 


In een eerder blog heb ik al eens benoemd dat ik super trots was op hoe Joy mij de baan rond droeg. Hoe heerlijk het voelde, zo gemakkelijk, zo vanzelf. En dat ik het op film terug keek en zag hoe lang mijn teugels waren, hoe charmant ik inknikte in mijn linkerheup en hoe idioot hard ik door de baan heen raasde. Hoppa, een deuk in mijn ego, want hoe kon het nou dat ik zo fijn gereden had, terwijl het er zo nietszeggend en slordig uitzag? Ik voelde niet goed, ik was mij niet bewust van mijn eigen houding. Én ik had niemand die mij van de grond af een opmerking toe wierp als 'Hé, je zit scheef!'. 


                           Hoe komt het dat werken aan je eigen houding lastiger voelt dan werken aan je paard?


Ben jij je ieder moment van de dag bewust hoe je staat, hoe je ademt, hoe je knippert met je ogen of hoe je iedere keer je hand door je haar haalt? Waarschijnlijk niet. Hoe komt dat? Dat komt omdat het gewoontes zijn die bij je horen. De ene gewoonte is heel belangrijk, ademen bijvoorbeeld. De andere gewoonte is iets irrelevants, iets dat je je onnodig eigen hebt gemaakt, bijvoorbeeld die hand door je haar heen halen. Wil je een gewoonte afleren, dan zul je je er eerst bewust van moeten worden. Vervolgens heb je een intrinsieke (vanuit jezelf komende) motivatie nodig om er mee te stoppen. Want als jij er eigenlijk niet mee wil stoppen, dan lukt het niet. Zo werkt het op je paard hetzelfde.

 

                                           Waarom 'nu-doe-ik-het-weer-momenten' juist goed zijn.

 

Iedere keer wanneer ik lesgeef en overdreven nadoe hoe jij op dat moment inwerkt op je paard, hoop ik dat dat goed bij je blijft hangen (en dat niemand keek hoe raar ik stond te doen =)). Waarom? Op deze manier draag ik bij aan jouw bewustwording. Bewustwording heb je nodig om een verbetering in je eigen houding of inwerking door te kunnen voeren. Als jij niet weet dat jij scheef zit, of als jij niet weet dat je eigenlijk (per ongeluk) trekt in plaats van een ophouding maakt, dan kun je daar niets aan veranderen. Je kunt pas iets veranderen als je het weet. Zo'n 'Oh, ja!' moment geeft aan dat jij je bewust wordt van het feit dat je iets doet.

Hoe vaker je zo'n 'oh, ja!' moment hebt, hoe dichterbij je bij de verandering bent. 


                                            Wat heb jij nodig om je bewust te worden?

 

Omdat we allemaal verschillend zijn, vinden we ook allemaal iets anders fijn. Ik vind het bijvoorbeeld fijn om een opname van mezelf terug te zien. Soms erg confronterend, maar het zorgt bij mij voor een hoge dosis intrinsieke motivatie. Ik moet en zal dan dat ene ding ècht anders doen. Kijk jij ook graag een filmopname terug of heb jij liever een instructie die jou wijst op verbeterpunten? Wat jij ook prettig vindt, zorg dat jij je bewust wordt van wat er beter kan. Als je niet weet wat er beter kan, ga je namelijk niet vooruit.


Let erop dat je één ding of twee kleine dingen aanpakt. Wanneer je alles tegelijkertijd wil verbeteren en daarna denkt te rijden als Anky, dan ben je of iets te enthousiast en bereik je weinig, of je zit al op Olympisch niveau, want dat kan natuurlijk ook ; )


Kijk eens goed vooruit  in de spiegel, voel of je allebei je zitbeenknobbels gelijk belast en stel jezelf de vraag: ben ik me bewust van mijn verbeterpunten in mijn houding en zit?

 

Veel plezier met het controleren van jouw houding! 

Wil je er hulp bij? Ik sta voor je klaar!

Stuur me een berichtje of bel me: 06-31004056